ภูเก็ตเป็นชื่อที่ใช้ในปัจจุบัน ก่อนหน้านี้เราใช้ คำว่า ภูเก็จ แปลว่า เมืองแก้ว ซึ่งตรงกับความหมายเดิมที่ชาวทมิฬเรียกเมือง นี้ว่า มณีคราม ตามหลักฐานที่ปรากฏเมื่อ พ.ศ.1568 ปัจจุบัน ภูเก็ตเป็นจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย ที่มีประวัติความ เป็นมาปรากฏในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ และโบราณคดีนานนับ พันปี เป็นที่รู้จักของนักเดินเรือที่ใช้เส้นทางระหว่าง จีนกับอินเดีย โดยผ่านแหลมมลายู มีหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดคือหนังสือภูมิศาสตร์ และ แผนที่เดินเรือของปโตเลมี เมื่อประมาณ พ.ศ. 700 กล่าวถึงการ เดินทางจากแหลมสุวรรณภูมิลงมาแหลมมลายูต้องผ่านแหลม จังซีลอน ซึ่งก็คือเกาะภูเก็ตนั่นเอง
นอกจากนี้ยังปรากฏในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไทยว่า ภูเก็ตเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรตามพรลิงค์ ต่อมาจนถึงสมัย อาณาจักรศรีวิชัย และในสมัยอาณาจักรศิริธรรมนครเรียกเกาะภูเก็ต ว่า เมืองตะกั่วถลาง เป็นเมืองที่ 11 ใน 12 เมืองนักษัตร โดยใช้ ตราประจำเมืองเป็นรูปสุนัข จนถึงสมัยสุโขทัยเมืองถลางขึ้นอยู่กับ เมืองตะกั่วป่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวฮอลันดามาสร้างสถานที่เก็บ สินค้าเพื่อรับซื้อแร่ดีบุกที่เมืองภูเก็ต ดังนั้น เกาะภูเก็ตทางตอนเหนือ และตอนกลางเป็นเมืองถลางที่มีคนไทยปกครอง ส่วนทางตะวันตก และตอนใต้ของเกาะเป็นเมืองภูเก็ต ซึ่งมีชาวต่างชาติเข้ามารับซื้อ แร่ดีบุก
จนกระทั่งในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น กษัตริย์พม่าได้ยก ทัพมาตีหัวเมืองต่างๆ ทางใต้เรื่อยมาถึงเมืองถลาง ขณะนั้นเจ้าเมือง ถลางเพิ่งถึงแก่กรรมลง คุณหญิงจันภริยาและคุณมุกน้องสาว จึงรวบ รวมกำลังพลต่อสู้กองทัพพม่าจนแตกพ่ายไป เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2328 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคุณหญิงจัน เป็นท้าวเทพกระษัตรีและคุณมุกเป็นท้าวศรีสุนทร ต่อมาเมืองภูเก็ตได้เจริญเติบ โตมากขึ้นจากการค้าและเหมืองแร่ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระ จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้รวบรวมหัวเมืองชายทะเล ตะวันตกเป็น มณฑลภูเก็ต และเมื่อปี พ.ศ. 2476 ได้ยกเลิก มณฑลภูเก็ตและเปลี่ยนมาเป็น จังหวัดภูเก็ต ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
PHUKET:
Island has a long recorded history, and remains dating back to A.D. 1025 indicate that the islands present day name derive in meaning from the Tamil manikram, or crystal mountain. For most of history, however, it was known as Junk Ceylon, which, with variations, is the name found on old maps. The name is thought to have its roots in Ptolemys Geography, written by the Alexandrian geographer in the Third Century A.D. He mentioned that in making a trip from Suwannapum to the Malay Peninsula it was necessary to pass the cape of Jang Si Lang.
Phuket was a way station on the route between India and China where seafarers stopped to shelter. The island appears to have been part of the Shivite empire (called in Thai the Tam Porn Ling) that established itself on the Malay Peninsula during the first Millennium A.D. Later, as Muang Takua-Thalang, it was part of a constellation of twelve cities, Phukets emblem, by which it was known to others in the those largely pre literate times, was the dog.
During the Sukhothai Period, Phuket was associated with
Takua Pah in what is now Phang-Nga Province, another area with vast tin reserves. The Dutch established a trading post during the Ayuthaya Period in the 16th Century. The islands northern and central regions then were governed by the Thais, and the southern and western parts were given over to the tin trade, a concession in the hands of foreigners.
After Ayuthaya was sacked by the Burmese in 1767 there was a short interregnum in Thailand, ended by King Taksin, who drove out the Burmese and reunified the country. The Burmese, however, were anxious to return to the offensive. They outfitted a fleet to raid the southern provinces, and carry off the populations to slavery in Burma. This led to Phukets most memorable historic event. A passing sea Captain Francis Light, sent word that the Burmese were en route to attack. Forces in Phuket were assembled led by the two heroines, Khun Ying Jan, wife of Phukets recently deceased governor, and her sister Mook. After a months siege the Burmese were forced to depart on March 13, 1785. Khun Ying Jan and her sister were credited with the successful defense.
In recognition King Rama I bestowed upon Khun Ying Jan the honorific Thao Thep Krasattri, a title of nobikity usually reserved for royalty, by which she is known today. Her sister became Thao Sri Soontorn.
During the Nineteenth Century, Chinese immigrants arrived in such numbers to work the tin mines that the ethnic character of the islands interior became predominantly Chinese, while the coastal settlements remained populated chiefly by Muslim fishermen.
In Rama Vs reign, Phuket became the administration center of a group of tin mining provinces called Monton Phuket, and in 1933, with the change in government from absolute monarchy to a parliamentary system, the island was established as a province by itself.
ประวัติจังหวัดภูเก็ต(PHUKET) 
